Styl życia alpaki!

Mam najbardziej zwyczajnych, a zarazem najbardziej niezwykłych sąsiadów. Z każdym dniem poznaję ich coraz lepiej i coraz bardziej mi się podobają.

Nie sądzę, żeby wcześniej wam o tym mówiłam, ale mieszkam na farmie. Nigdy się tego nie spodziewałam, bo myślałam, że będę mieszkać w Londynie, ale okazało się, że nie. Ma to wiele pozytywnych stron, jedną z nich jest to, że ciągle noszę moje kalosze, bo inaczej przyszłyby tu jako turyści, tak jak ja!

Ostatnio moje sąsiadki zaprosiły mnie na herbatę i kiedy przyszłam, dały mi też świeżej trawy. Zostałyśmy na zewnątrz rozmawiać w deszczu. Wszystkie wydawały się bardzo zadowolone z mojego towarzystwa, bo cały czas uśmiechały się do siebie. Są bardzo eleganckie i zawsze noszą wełniane płaszcze w kolorach czarnym, białym i czekoladowym. Ich fryzura jest najlepsza – jestem pewna, że taka grzywka zagości na wybiegach na całym świecie już w przyszłym roku. I tak spędziłyśmy całe popołudnie, rozmawiając po hiszpańsko-angielsku, a ja nawet spróbowałam nauczyć się odrobiny keczwy.

Kiedy zamknęłam drzwi i się pożegnałam, postanowiłam, że w następnym wcieleniu chcę być alpaką.

* *** * *** * *** * *** * *** * *** * *** * *** * *** * *** * *** * *** 

Mam najbardziej zwyczajnych, a zarazem najbardziej niezwykłych sąsiadów. Z każdym dniem poznaję ich coraz lepiej i coraz bardziej mi się podobają.

Nie sądzę, żeby wcześniej wam o tym mówiłam, ale mieszkam na farmie. Nigdy się tego nie spodziewałam, bo myślałam, że będę mieszkać w Londynie, ale okazało się, że nie. Ma to wiele pozytywnych stron, jedną z nich jest to, że ciągle noszę moje kalosze, bo inaczej przyszłyby tu jako turyści, tak jak ja!

Ostatnio moje sąsiadki zaprosiły mnie na herbatę i kiedy przyszłam, dały mi też świeżej trawy. Zostałyśmy na zewnątrz rozmawiać w deszczu. Wszystkie wydawały się bardzo zadowolone z mojego towarzystwa, bo cały czas uśmiechały się do siebie. Są bardzo eleganckie i zawsze noszą wełniane płaszcze w kolorach czarnym, białym i czekoladowym. Ich fryzura jest najlepsza – jestem pewna, że taka grzywka zagości na wybiegach już w przyszłym roku. I tak spędziłyśmy całe popołudnie, rozmawiając po hiszpańsko-angielsku, a ja nawet spróbowałam nauczyć się odrobiny keczwy.

Kiedy zamknęłam drzwi i się pożegnałam, postanowiłam, że w następnym wcieleniu chcę być alpaką.